Maçtan bir gün önce düzenlenen basın toplantısında Avustralya mağlubiyetinden dolayı kendisine yöneltilen eleştirilere "Ben sizden daha Türk'üm" diyerek tepki gösteren Montella, ne yazık ki San Francisco'daki kader maçına da kimsenin anlayamadığı o derin planıyla (!) çıktı. Sabahın 6'sında ekranları başına geçmiş, meydanlarda toplanmış vatandaşın uykusundan feragat ederek sersem bir halde izlediği ve bu sebeple gözünden kaçırdığı o büyük planı sizler için şöyle bir özetlemek istedim.
"Ezberlediğimiz" Avustralya'nın ardından rakip olduğumuz Paraguay'a karşı hazırlığımızı tarihi boyunca Dünya Kupası'na katılamamış tek Güney Amerika ülkesi olan Venezuela ile yaptık. Fiziksel yoğunluğu yüksek bir karşılaşma olacağını biliyorduk fakat olay kafada bitiyor. Kafada derken imaj değişikliklerinden bahsetmiyorum; şu futbolcuların ayağına pranga olmuş eleştirilerden kurtulmak lazım önce. Ne de olsa bu altın jenerasyon 24 yıllık hasreti bitirdi, öyle değil mi?
Köşe vuruşu sayımızla milli takım rekorumuzu kırdık fakat bir sonuç alamadık. Top ayağına gelen her oyuncumuz bir dribbling daha fazla yapmak istediği için geçiş oyunlarının kurbanı olmanın eşiğinden döndük. Doğaçlama şutlara dayalı hücum yaklaşımımızdan vazgeçmedik. Çıktığımız iki maçta toplamda 62 şut çekerken hiçbirini filelerle buluşturamadık. Rakamların ve istatistiklerin çekiciliğine aldanmadan şunu söylemek gerekir; bu veda kesinlikle bir şanssızlık değildi.
Sahada hayali olan 11 oyuncumuzla vardık fakat takım olarak ortaya bir ruh koyamadık. Tarihe geçecek o golü atmak isteyen herkes sırasıyla kaleyi yokladı ve "o an" hiçbir zaman gelmedi. Bu önemli bir ölçüde de tecrübesizliğin yan etkisi oldu. Kısacası bireysel yetenekle katıldığımız Dünya Kupası'nda bireysel hatalarımızla veda ettik.
Bu Dünya Kupası'nın hayaleti, önümüzdeki 4 yıl boyunca bizi takip edecek. Asıl ışığı ise elimizde süpürgelerle o hayaleti hep beraber kovmayı öğrendiğimizde göreceğiz. Türk Montella'nın kaçırdığı nokta belki de buydu. Kurtlar yalnız avlanmaz.
