- 06 Kasım 2008
Tehlikeli felsefe
Galatasaray, bugün Benfica, pazar günü Fenerbahçe maçına çıkıyor. İkisi de önemli, ikisi de kritik dönemeçler. Benfica maçı önemli, çünkü başkan Adnan Polat'ın, "Kadıköy'de UEFA Kupası finali oynamak istiyoruz" lafını tartmak için iyi bir ölçü olacak. Bakalım Steaua'ya yenilen takım mı devam ediyor, Olympiakos'a sahayı dar eden takım mı? Skoru bir yana koyalım, Galatasaray Avrupa'da kendisinden beklenen maçı oynarsa UEFA için ümitlenme şansımız var, yok eğer dökülür de kötü bir skorla geri gelirse ham hayaller kurmaya devam eder. Fenerbahçe maçı da bir o kadar önemli, çünkü bu kadar kötü bir Fenerbahçe'ye yenilen Florya sakininden şampiyonluk beklemek zorlaşacak. Futbol bu, hem de derbi, her tür sonuca açık ama benim için önemli olan sahaya çıkıp gereğinin yapılması, büyük takıma yaraşır bir oyun oynanması. Yoksa top bu, canı neyi isterse onu yapar.
G.Saray, F.Bahçelileşiyor
Benim bu seneki Galatasaray ile ilgili endişelerim var. Her zaman takım olmayı başarmıştı. Yense de yenilse de 'Galatasaray ekolü' denen pres ve yardımlaşmaya dayalı futbol oynar, hiçbir zaman kolay teslim olmazdı. Lucescu'nun bugün adını bile hatırlamadığımız oyuncularla ligde bir kez şampiyon, Şampiyonlar Ligi'nde de çeyrek final oynamasının altında bu futbol mantalitesi vardı. Ancak Galatasaray, Fatih Altaylı'nın son derece yerinde benzetmesiyle gittikçe Fenerbahçelileşiyor. Takım ortaklığına dayalı oyun kalıbından yıldızların performansına yaslanan yeni bir felsefeye dönüşüyor. Bu bence tehlikeli, doğru olmayan, uzun vadede yarar getirmeyen bir yol. Aynı anda Lincoln, Kewell, Arda, Baros oynuyor. Bu kadar yetenekli ama savunması zayıf oyuncular ile oynuyorsanız, bu yıldızların hep yüksek performans göstermesi lazım. Çünkü onların oynadığı bir takım ne kadar önlem alırsanız alın savunma zaafı gösterecektir. Bu zaafı yenmenin tek yolu daha fazla hücum ve daha fazla goldür. Beni endişelendiren bu tercihin alışkanlığa dönüşmesidir. Fenerbahçelileşmek sakıncalıdır. Çok para dökerek hüsrana uğramak gibi futbol tarihine geçecek performansa sahipler çünkü. Umarım Galatasaray'ın bu yıl yaptığı sadece denk gelmiş bir kadro seçimidir; bilinçli ve hep tercih edilen bir yol değildir.
G.Saray, F.Bahçelileşiyor
Benim bu seneki Galatasaray ile ilgili endişelerim var. Her zaman takım olmayı başarmıştı. Yense de yenilse de 'Galatasaray ekolü' denen pres ve yardımlaşmaya dayalı futbol oynar, hiçbir zaman kolay teslim olmazdı. Lucescu'nun bugün adını bile hatırlamadığımız oyuncularla ligde bir kez şampiyon, Şampiyonlar Ligi'nde de çeyrek final oynamasının altında bu futbol mantalitesi vardı. Ancak Galatasaray, Fatih Altaylı'nın son derece yerinde benzetmesiyle gittikçe Fenerbahçelileşiyor. Takım ortaklığına dayalı oyun kalıbından yıldızların performansına yaslanan yeni bir felsefeye dönüşüyor. Bu bence tehlikeli, doğru olmayan, uzun vadede yarar getirmeyen bir yol. Aynı anda Lincoln, Kewell, Arda, Baros oynuyor. Bu kadar yetenekli ama savunması zayıf oyuncular ile oynuyorsanız, bu yıldızların hep yüksek performans göstermesi lazım. Çünkü onların oynadığı bir takım ne kadar önlem alırsanız alın savunma zaafı gösterecektir. Bu zaafı yenmenin tek yolu daha fazla hücum ve daha fazla goldür. Beni endişelendiren bu tercihin alışkanlığa dönüşmesidir. Fenerbahçelileşmek sakıncalıdır. Çok para dökerek hüsrana uğramak gibi futbol tarihine geçecek performansa sahipler çünkü. Umarım Galatasaray'ın bu yıl yaptığı sadece denk gelmiş bir kadro seçimidir; bilinçli ve hep tercih edilen bir yol değildir.