Standart meselesi
Şu standardı tuttursun sezonun sonunda memleket rekoru kırar Trabzon. Rakibi küçümseme, kendini büyük görme gibi ufak duygulardan arındığında çok başka bir takım çıkıyor sahneye. İşte o zaman, Şenol Güneş farkı görünüyor.
O oyunda direkt hücum edebiliyor, boş işlerden uzak her an golü hedefleyen bir yapıya bürünüyor bordo-mavililer.
Burası çok önemli. O çizginin üstüdür Trabzonspor'u diğerlerinden ayıran.
Kağıt üzerinde yazıldığı gibi olmuyor işte.
Bir bir CV'ler oynamıyor futbolu.
Bir arada ne yaptıkları sonucu belirliyor. Birbirini tamamlıyor olmaları kıymet arz ediyor. O kıymeti anlamayanlar başka şeyler söylüyor. Hesabı da saha dışından yapıyorlar.
Hiçbir şekilde olmaz.
Kaç zamandır doğru öten hakem düdükleri varken o iş tutmaz. Bir taşla şampiyonluk hikayeleri eskide kaldı Daha maçın üçte biri dolmadan maçı koparmıştı Trabzonspor. Oyunda pek olmasa da topa sahip olma beceri eksikliği gösterse de takım savunmasında erittiği rakip hücumların dönüşünü etkili kullandı.
Daha başlarken benzer fırsatlardan gol çıkmadı. Burak arkaya kaçtığında taktik sonuç vermişti.
Son düdüğü zor getirdi
Sonraki bölümde, önde sıkıştırma, hataya zorlama isteği ikinci golü getirdi. Yattara'ya özgü figürler arasında gol izlemek hoş oluyor doğrusu.
Devamında bir önceki kupa oyununa geri döndük. O gün cevap aradığımız sorular çıktı karşımıza. Nasıl oluyor da iki alt lig takımı topa sahip olma, oyuna yön verme ya da atağı hazırlama işlerinde Trabzonspor'dan daha becerili oluyor.
Savunma, orta saha, hücum derken o göbeği işgal edenlere takıldı gözümüz. Selçuk, Colman ve Jaja'sız olmuyor.
Ne ortada ne de ileride, giden top hiç beklemiyor.
Bir iki saniye sonra karşı atak olarak geri dönüyor.
Savunmaya sorsan Barcelona'ya karşı oynamış gibiler. Sanki rakip üç topla oynuyormuş gibiydi.
Son devre Şenol hoca o açığı kapamak için çok uğraştı. İçerdekilerden çare bulamadı, yanındakilere sarıldı. Ceyhun ve Serkan takviyesi de sonuç vermedi.
Son düdüğü zor getirdi bordo-mavililer.
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.
