Hakan Dilek

Alkışlarla Galatasaray

Bu maçın, mücadelenin nasıl bir kapışma olduğu konusunda usta kalemler yazacaklardır elbette! Benim tasalarımın eskiydi tarihçesi..
Böyle bir maçınGalatasaray için ne anlam ifade ettiğiyle ilgiliyim daha çok.
Daha çok ilk yarısında üç yazdığı bir maçta Galatasaray'ınAntep'te ne yakaladığıyla ilgiliyim daha çok. Yani bir hafta önce neyi gördüğüyle ve olmayan neydi sorusuna verdiği, bulduğu yanıttayım ben...
Hagi'nin "Hattı müdafaa yoktur sathı müdafaa vardır ve o satıh Galatasaray için sahanın her yeridir!" Düşüncesine rağbet etmiş olmasında...
Heyecan verici değil mi? İnsanın içinin bayrakları havalanıyor...
Maçın ikinci yarısına çıkarken (rivayet o ki) Cana arkadaşlarına şöyle demiş; 'Maça 0-0 mış gibi başlayalım arkadaşlar!' Alkışların ne anlama geldiğini şimdi daha iyi anlıyoruz.
İlerde basmaya başlayan Galatasaray'ın; bütün mantalitesini oyunu ilerde kurmaya yönlendirmiş Cim-Bom'un neyi anlamış olduğunda bütün mesele...

Yeni hagi Culio
Serkan'la başlamak, Sabri'yi işleri sürmek Cana'yı serbest bırakmak, Kewell'a bir kez daha kim ve ne olduğunu hatırlatmak, Culio'nun kulağına 'Bu takımın Hagi'si sensin!' diye fısıldamak, Stancu'ya özgüvenini takdim etmek, kanatları işletmeyi akıl etmek ve Kazım'a yüklenmek...
Bunlar Hagi'nin bir şeyi iki kere kavramış olmasından kaynaklanıyor bence... Bunu anlamak için Arena'nın böbrek tedavisi bile yapan zeminine ve 'sakatların iyileşmesine!' bağlamak gerek elbette.
İspanyollara bayılırım; alkışlar onların bulduğu tribün ritüelinin en önemli parçasıdır. Her iyi (iyi olmayan ne vardı ki zaten) hareketin ardından alkışlar yükseliyordu Arena'da... Bir sahne.
Yedek Mustafa Sarp yerine gireceği Kazım'ı elleri patlarcasına alkışlıyordu... Buydu işte o güzel gecede Arap'ı ağlatan şey..
Alkışlarla Galatasaray...