Hakkı Yalçın

Hayatta iki olasılık var! Ya yaşarız ya ölürüz. Eğer ölürsek yine iki olasılık bizi bekliyor. Ya cennet ya cehennem. İnsanlar seni davranışlarınla yargılar Allah kalbinle. Kalbini iyiliklere, açtığın zaman tek olasılık var; "hayat senin için korkulacak bir şey değil." Herkes bilmelidir ki insanların yaşarken dünyadan çaldıklarını geri alacak ölüm. O yüzden para için bu kadar ihtirasa gerek yok.
Milli takımın başarısız halinden sonra, insanların içlerindeki nefreti ortaya çıkarmak için yarış ettiklerini görüyorum. Birilerini linç etmek, yerine istedikleri adamları monte etmek için nasıl tetikte beklediklerini. Kötülüğe çanak tutulurken eller de zalim diller de.
Haklı eleştirileri başımın üstünde taşıyorum ama yatırımcı yorumcuların benim kitabımda yeri yok. Onlar futbolun içindeki gerçek suçlular için bir kez olsun yürekli cümle kurdu mu? Türk futbol tarihinin en büyük utancı, İsviçre ile oynayıp Dünya Kupası finallerine katılma hakkını kaybettiğimiz maç sonrasıydı. Rakip oyunculara sahanın ortasında ve soyunma odasının koridorunda "saldırın" emri veren kimdi? O görüntüler bütün dünyada yayınlandı, bizim ülkemizde medyanın korku tünelleri tıka basa doldu. Ve hala böyle adamlara yer açmak için var gücüyle çalışan bir sistem var.
Hiçbir kötü sonuç, Futbol Federasyonu Başkanı'nın koltuğuna göz dikmeyi gerektirmez. İbrahim Hacıosmanoğlu'nun Bilal Erdoğan'la yan yana fotoğraf çektirmesi de eleştiri yağmuruna tutulmasına gerekçe olamaz. Bilal Erdoğan ülkemizin Cumhurbaşkanı'nın oğlu. Ayrıca futbolun içinde. Milli takıma destek olmanın yadırganacak yanı nedir? Meseleyi siyasi boyutlara taşımak hangi sportif düşüncenin ürünüdür? Hacıosmanoğlu'nun dik duruşunun bende yeri ayrıdır. Dürüstlüğünden de zerre kadar şüphe duymam. Geldiği gibi gitmesini de bilir ama medyanın ağaları istediği için değil, seçimi kaybettiği zaman gider. Şu anda teknik adamına ve futbolcularına sahip çıkıyorsa bunun adamlıkla ilgisi vardır. Yıllardır günahları başından savanlar bunu anlayamaz.
Futbol anlamını yitirirken, meseleye sadece milli takım üzerinden bakmayalım. Bu ülkede hakemleri korkutarak alınan şampiyonluklar sergisine de uzanalım. Bir maçta şampiyonu değiştiren hakemler Ümit Öztürk, Bülent Yıldırım ve Serkan Çınar'ı hatırlatalım. Yıllar sonra pişmanlık turuna çıkan ve emeklerini çaldığı teknik adamdan özür dileyen Serkan Çınar'a, "bugün pişman olacağına dün yürekli olsaydın" dediğim cümle duvarında asılıdır eminim. Bu ülkenin futbolu milli takım futbolcularını yerle bir etmekle aydınlık bir ruha kavuşmaz. Mesele güzel insanlara yer açmakla mümkündür, emekçi ve sportmen teknik adamların hakkını vermekle. Adalet ve asaletle!
Çocukluğumda sırtında taşıdığı çuvallarla bile başkalarına zahmet vermekten korkan namuslu bir adam vardı. Kıt kanaat yaşardı, harama yan gözle bile bakmazdı. Gazetelerin spor sayfalarını okurdu en çok. Parası olursa maça giderdi, olmazsa küçük el radyosuyla maçları sinema filmi gibi bizlere aktarırdı. Hiçbir mevsimde gururu değişmedi, zenginlere bakışı da hiç değişmedi. Biz böyle adamlarla acılar denizinde büyüdük, kulaç atmayı kara para içinde yüzerek öğrenenlerle değil.
Onurlu yılların siyah beyaz fotoğraflarıdır gözümün önünden geçen. Yaptıkları kötülüğün karşılığını alanlar ülkesinde maziye koşmamı çok görmeyin. Mazi her zaman misafirlerini bekler. Belki "Yalnızlar Rıhtımında" Sadri Alışık da bizleri beklemektedir. Yanında Sihirbaz Lefter, Baba Hakkı ve Kral Metin Oktay'la birlikte.