- 03 Temmuz 2026
Ayakkabı!
Bir insanın üzerindeki en vefalı eşya ayakkabıdır. Bir ayakkabının sahibine yazdığı hikayedir hayat. Okumasını bilene!
O yüzden bir ayakkabıyla onu giyen insan arasındaki sohbetin mutlak derinliği vardır. Ne yani, utanmayı bilmeyen adamların konuştuğu futbol dünyasında ayakkabı mı konuşmayacak!
"Dükkana geldiğinde vitrinde sana bakıyordum. 'Beni satın alacak paran var mı?' diye düşündüm.
Çünkü her ayağa girip çıkmaktan fena halde yorulmuştum. Sahibim olmanı ve hayatına ortak olmayı istedim. 'Seninle her yere yürürüm' dedim. Yüzüne bakınca karıncayı bile incitmeyeceğini biliyordum sanki.
Beni aldın, çok yakıştım ayağına.
Üstümden yağmur, altımdan seller geçti. Sabahın erken saatlerinde seninle metrobüs duraklarına yürümek harikaydı. Pantolon paçaların eskirken sana eşlik etmenin gururunu yaşadım. Ne umutlar döşedik yollara. Büyük adımların adamı, koşarken seni bir atın üzerinde gibi hissettirmek heyecan vericiydi!
Eskiyen yanlarım su alırken kahrolduğumu bilmeni isterim.
Çorabını her gün değiştirdin, gömleğini de. Beni değiştirmeyecek kadar sadakatli olduğun için ben de elimden geleni yaptım. Kar altında durmaktan korkar mı kardelen çiçeği?
Beni tamirciye vermiştin bir gün, geri almazsın diye hiç korkmadım.
Bazı günler kapının önüne koydun gocunmadım. Beni bir kalem gibi kullanarak ıslak kumlara yazdığın bir ismi hatırlıyorum. Kaç gece onun kapısında sabahladık. Kapının önünde de arkasında da dursa sevda sevdadır. Bunu senden öğrendim.
Başkalarının bir giydiği ayakkabıyı ertesi günü kenara koyduğu dünyada, her gün yol arkadaşın olmak başkaydı. Çocukları omuzlarına aldığın zaman bana yük olduğunu düşünme sakın. Ne yaptıysak birlikte yaptık. Bir insanın kalbi ellerinden ve yüzünden bellidir.
Elini bir kere bile kire uzatmadın ben şahidim.
Ayakkabılar da eskir, sevgiler gibi. Sevginin eskisi makbuldür ayakkabının yenisi. Eskiyince kapının önüne konan ayakkabıları her gelen giyer. Çünkü birini uğurlarken birini bekler hayat. Bana bahşettiğin bu temiz hayat için sana teşekkür ediyorum. Beni sadece yürümek için kullandın, insanlara ve hayvanlara tekme atmak için değil.
Benim gibi bir ayakkabı ancak senin ayağında böyle görkemli dururdu.
Varsın ikinci mevki olsun ömrümüz.
Senin gibi birinin ayağında eskimek benim için gururdu." H H H
Bir çift ayakkabıyla bir yılı geçiren mevsimlerin çocuklarıyız biz.
Ayakkabıyla sahibi arasındaki dostluğu herkesin hissetmesi gerektiğini biliriz. Özellikle futbolcuların. O yüzden rakibin bileğine basmak suçuna altı çivili ayakkabıyı ortak etmek utanç vericidir. Ayrıca ithal marka ayakkabıyla çocukların üzerine basan futboldaki kabadayıların elleri de kirlidir yürekleri de! Bıkmadan onları işaret ederiz.
Ama kurt postunun içinde kuzu gezdirmeyi marifet sayanlar ve çamura batmış adamların ayakkabısını cilalamak için eğilenler için ne yazsak boşuna. Kötülüğe oturacak yer arayanlarla harcanan çocuklar arasında insanlık farkı duruyor. O yüzden ayakkabısını bağlamak ve çocukların boy hizasına gelmek için eğilenlerin yeri bizde başkadır! Adamlık bazen bir ayakkabıyla bile sınanır!
O yüzden bir ayakkabıyla onu giyen insan arasındaki sohbetin mutlak derinliği vardır. Ne yani, utanmayı bilmeyen adamların konuştuğu futbol dünyasında ayakkabı mı konuşmayacak!
"Dükkana geldiğinde vitrinde sana bakıyordum. 'Beni satın alacak paran var mı?' diye düşündüm.
Çünkü her ayağa girip çıkmaktan fena halde yorulmuştum. Sahibim olmanı ve hayatına ortak olmayı istedim. 'Seninle her yere yürürüm' dedim. Yüzüne bakınca karıncayı bile incitmeyeceğini biliyordum sanki.
Beni aldın, çok yakıştım ayağına.
Üstümden yağmur, altımdan seller geçti. Sabahın erken saatlerinde seninle metrobüs duraklarına yürümek harikaydı. Pantolon paçaların eskirken sana eşlik etmenin gururunu yaşadım. Ne umutlar döşedik yollara. Büyük adımların adamı, koşarken seni bir atın üzerinde gibi hissettirmek heyecan vericiydi!
Eskiyen yanlarım su alırken kahrolduğumu bilmeni isterim.
Çorabını her gün değiştirdin, gömleğini de. Beni değiştirmeyecek kadar sadakatli olduğun için ben de elimden geleni yaptım. Kar altında durmaktan korkar mı kardelen çiçeği?
Beni tamirciye vermiştin bir gün, geri almazsın diye hiç korkmadım.
Bazı günler kapının önüne koydun gocunmadım. Beni bir kalem gibi kullanarak ıslak kumlara yazdığın bir ismi hatırlıyorum. Kaç gece onun kapısında sabahladık. Kapının önünde de arkasında da dursa sevda sevdadır. Bunu senden öğrendim.
Başkalarının bir giydiği ayakkabıyı ertesi günü kenara koyduğu dünyada, her gün yol arkadaşın olmak başkaydı. Çocukları omuzlarına aldığın zaman bana yük olduğunu düşünme sakın. Ne yaptıysak birlikte yaptık. Bir insanın kalbi ellerinden ve yüzünden bellidir.
Elini bir kere bile kire uzatmadın ben şahidim.
Ayakkabılar da eskir, sevgiler gibi. Sevginin eskisi makbuldür ayakkabının yenisi. Eskiyince kapının önüne konan ayakkabıları her gelen giyer. Çünkü birini uğurlarken birini bekler hayat. Bana bahşettiğin bu temiz hayat için sana teşekkür ediyorum. Beni sadece yürümek için kullandın, insanlara ve hayvanlara tekme atmak için değil.
Benim gibi bir ayakkabı ancak senin ayağında böyle görkemli dururdu.
Varsın ikinci mevki olsun ömrümüz.
Senin gibi birinin ayağında eskimek benim için gururdu." H H H
Bir çift ayakkabıyla bir yılı geçiren mevsimlerin çocuklarıyız biz.
Ayakkabıyla sahibi arasındaki dostluğu herkesin hissetmesi gerektiğini biliriz. Özellikle futbolcuların. O yüzden rakibin bileğine basmak suçuna altı çivili ayakkabıyı ortak etmek utanç vericidir. Ayrıca ithal marka ayakkabıyla çocukların üzerine basan futboldaki kabadayıların elleri de kirlidir yürekleri de! Bıkmadan onları işaret ederiz.
Ama kurt postunun içinde kuzu gezdirmeyi marifet sayanlar ve çamura batmış adamların ayakkabısını cilalamak için eğilenler için ne yazsak boşuna. Kötülüğe oturacak yer arayanlarla harcanan çocuklar arasında insanlık farkı duruyor. O yüzden ayakkabısını bağlamak ve çocukların boy hizasına gelmek için eğilenlerin yeri bizde başkadır! Adamlık bazen bir ayakkabıyla bile sınanır!