Dövüşmeden kaybettiler
Dün gece Saracoğlu'nda, futboldan uzak, mücadeleden yoksun, içler acısı bir Fenerbahçe vardı.
Dövüşmeden kaybettiler.
Hepsi de gecenin içinden ayaklarını sürüyerek geçti.
Dün gece gördük ki, takımın ne bir sistemi var, ne inancı.
O formayı giymek, daha derin bir ruh ve aşkı gerektiriyor ama kimin umurunda acaba.
Oysa ayakta duramayacak halde olanlar bile birbirine omuz vermek zorundadır.
Dün gece futbolu anlamlı kılan bütün gerçeklerde Arsenal takımı vardı.
İşi de ilk maçta bitirdiler.
Maçın başlangıcında, Fenerbahçe'nin içe dönük oyununu iyimser biçimde "kontrol" olarak yorumladık.
Gerçekçi bakınca; başını içine çekmiş kaplumbağa.
İki kanat da sancı bulvarı.
Arsenal'ın hızlı çıkma isteğiyle, Fenerbahçe savunmasının işi ağırdan alan gerçekleri arasındaki fark, daha maçın başında sonucu işaret ediyordu sanki.
Orta alan Fenerbahçe'nin en kırılgan yanıydı.
Pozisyon mezarlığı.
Dönen topların tümü Arsenal'da.
Arsenal'ın pozisyonları da fotokopi üretimdi ama Fenerbahçe sadece seyretti.
Bırakın rakip kaleye yerleşmeyi, orta alanda ayakta durabilmek bile dünkü Fenerbahçe'nin ruhunda mevcut değildi.
İkinci yarıda Fenerbahçe'nin sırrı tam anlamıyla açığı vurdu.
Arsenal göz açıp kapayıncaya kadar orta alanı geçip, pozisyon denizinde yüzerken, Fenerbahçe savunması çaresizliğe kürek çekmekten başka şey yapamadı.
Goller de arka arkaya geldi.
***
Dün gece gördük ki, takıma ağırlık yapanlar var.
Kadrodaki yanlışlarını apolet yapanlar.
Ruh devrimine sekte vuranlar.
Oysa kendi gerçekleriyle yüzleşmeyenler hatalarıyla sözleşir.
ErsunYanal, maçtan bir gün önceki basın toplantısında böbürlenerek "Ben tartışılmam" demişti.
Dün gece gördük ki. Gerçekten tartışılmaz! "Gemisini batıran kaptan!"
Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Turkuvaz Medya Grubu’na aittir. Kaynak gösterilse veya habere aktif link verilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı ya da bir bölümü kesinlikle kullanılamaz.
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.
