- 02 Temmuz 2013
Başkanlar!
Dünyanın hiçbir ülkesinde, kulüp başkanları kulüplerin önüne geçmez. Bizde geçiyor.
Sportmenlik adabından uzak söylemlerle geçiyor futbolun ömrü.
***
Aziz Yıldırım...
Varlığı sadece başkanlıkla "azizleşen" biri. Kendisinden sonra Fenerbahçe'nin yok olacağına inanmış.
Kendisinden başkasına başkanlığı yakıştırmamak en büyük yanlışı.
***
Peki, yanlışlarına bu kadar yüklendiğimiz adamın, haklı isyanlarına da bakmamız gerekmiyor mu?
Kaç yıldır Fenerbahçe üzerine oynanan oyunların, perde arkasına bakmak da görevimiz değil mi?
Uzaklığı yakınlaştırmak gibi.
***
Hem Türkiye'de, hem Avrupa'da kurulan sisteme bakıyoruz.
Fenerbahçe adına kısa metraj bir esinti.
Arkası adaletsizlik sağanağı.
Sokakların başı tutulmuşken.
Türkiye'de sürekli yıpratılmak istenen kulübün Fenerbahçe olması sebepsiz gelmiyor artık.
Hak arama seanslarında hep aynı kilitte kırılan anahtarın, Fenerbahçe'ye ait olması da şaşırtıcı gelmiyor.
Temiz futbol denilen gerçeğin içinde, bütün kirin Fenerbahçe üzerine boca edilmesinin derinliklerine inmek boynumuzun borcu olsun. "Tek başına şike yapan kulüp Oscar'ını Fenerbahçe'ye versinler!" diyerek
***
Ünal Aysal...
Ligin en politik başkanı.
Ne kadar saklamaya çalışsa da deşifre edemeyeceği gerçekleri var.
Asla samimi değil. Dostluk, rekabet söylemlerinde bile kambura yatıyor.
Fenerbahçe'nin yıpranma senaryolarında uzak duruşuna bakmayın.
Kasetin ikinci yüzünü çevirip konuşma dilini tercüme edersek, Fenerbahçe'nin neden sürekli kan kaybettirilmek istendiğini daha iyi anlarız.
Sistemden en iyi biçimde beslenmenin sırrını çözmeyi de vicdanlı insanlara bırakırız!
***
İbrahim Hacıosmanoğlu...
Sevimsiz bir başkanlık açılışı yaptı. Gerilimi artırma metoduyla, hak arama metodu arasındaki farkı reddetti.
Söylemlerinde keskin bıçak parıltısı.
Şehirlerarası sevgisizliğin temel atma törenleri daha önce yapılmıştı da, şimdi üzerine yeni tohumlar atılmaya başladı.
Koca bir ağaç olmayacaksa, bir süreliğine ekilen tohum neyi ifade eder?
Söylemlerin ruhuna çiçek aşısı yapmak gerekiyor belki.
***
Fikret Orman...
Eldeki en zarif başkan fotoğrafı. Asaletin çaresizliğe direnişi gibi.
Güzellikler adına kaybetmeyi göze alabilen bir yanı var.
Borç hanesine kendisinden önce yapılan onca yanlış yazılırken, namı hesabına zarafet katarak yürüyor.
***
Sonuç: Sportmenlik, centilmenlik ve dostluk değirmeninden, bu sezon da kala kala kırıntılar kalacak yine. Adalet zaten hak getire!
Sportmenlik adabından uzak söylemlerle geçiyor futbolun ömrü.
Aziz Yıldırım...
Varlığı sadece başkanlıkla "azizleşen" biri. Kendisinden sonra Fenerbahçe'nin yok olacağına inanmış.
Kendisinden başkasına başkanlığı yakıştırmamak en büyük yanlışı.
Peki, yanlışlarına bu kadar yüklendiğimiz adamın, haklı isyanlarına da bakmamız gerekmiyor mu?
Kaç yıldır Fenerbahçe üzerine oynanan oyunların, perde arkasına bakmak da görevimiz değil mi?
Uzaklığı yakınlaştırmak gibi.
Hem Türkiye'de, hem Avrupa'da kurulan sisteme bakıyoruz.
Fenerbahçe adına kısa metraj bir esinti.
Arkası adaletsizlik sağanağı.
Sokakların başı tutulmuşken.
Türkiye'de sürekli yıpratılmak istenen kulübün Fenerbahçe olması sebepsiz gelmiyor artık.
Hak arama seanslarında hep aynı kilitte kırılan anahtarın, Fenerbahçe'ye ait olması da şaşırtıcı gelmiyor.
Temiz futbol denilen gerçeğin içinde, bütün kirin Fenerbahçe üzerine boca edilmesinin derinliklerine inmek boynumuzun borcu olsun. "Tek başına şike yapan kulüp Oscar'ını Fenerbahçe'ye versinler!" diyerek
Ünal Aysal...
Ligin en politik başkanı.
Ne kadar saklamaya çalışsa da deşifre edemeyeceği gerçekleri var.
Asla samimi değil. Dostluk, rekabet söylemlerinde bile kambura yatıyor.
Fenerbahçe'nin yıpranma senaryolarında uzak duruşuna bakmayın.
Kasetin ikinci yüzünü çevirip konuşma dilini tercüme edersek, Fenerbahçe'nin neden sürekli kan kaybettirilmek istendiğini daha iyi anlarız.
Sistemden en iyi biçimde beslenmenin sırrını çözmeyi de vicdanlı insanlara bırakırız!
İbrahim Hacıosmanoğlu...
Sevimsiz bir başkanlık açılışı yaptı. Gerilimi artırma metoduyla, hak arama metodu arasındaki farkı reddetti.
Söylemlerinde keskin bıçak parıltısı.
Şehirlerarası sevgisizliğin temel atma törenleri daha önce yapılmıştı da, şimdi üzerine yeni tohumlar atılmaya başladı.
Koca bir ağaç olmayacaksa, bir süreliğine ekilen tohum neyi ifade eder?
Söylemlerin ruhuna çiçek aşısı yapmak gerekiyor belki.
Fikret Orman...
Eldeki en zarif başkan fotoğrafı. Asaletin çaresizliğe direnişi gibi.
Güzellikler adına kaybetmeyi göze alabilen bir yanı var.
Borç hanesine kendisinden önce yapılan onca yanlış yazılırken, namı hesabına zarafet katarak yürüyor.
Sonuç: Sportmenlik, centilmenlik ve dostluk değirmeninden, bu sezon da kala kala kırıntılar kalacak yine. Adalet zaten hak getire!