Git Tuncay!
Yazarlık aslında kolay; zor olan yönü, duygularınıza gem vurup doğruyu görebilmek ve onu yazabilmektir. Dünyanın en güçlü, en öldürücü silahının kalem olduğunu; doğru işte, doğru zamanda ve doğru yerde kullanılmazsa geri dönüp sizi vuran acımasız bir silaha dönüşeceğini belirtmeye gerek yok. Tuncay'ı, keyifle izlediğim bu adamı, yazmak için hep uygun bir anı kollayıp durdum. Elbette, başarıyı anlatan kelimelerin hepsiyle... Onu, sarı kıvırcık yeleli saçlarıyla izlerken, sanki futbol değil de Formula 1 izler gibi olursunuz. Hop oturtur, hop kaldırır. Bitmeyen enerjisi, hemen her noktaya fuleli koşuları, sertliğe gülümsemesi, düşeni kaldırması, saha dışındaki efendiliği, üstüne üstlük son yılların başarı çizgisini yukarıya doğru çizen en önemli ismi olması... İçimdeki sevgi selinin ve gönlümün "Kal!" demesine aldırmadan aklıma uyup "Git!" diyorum. Kalemim, mürekkep yerine gözyaşıyla dolu. Tuncay, o büyük kulüpte özel seyircisi olan, başka takımları tutanların bile içten içe hayranlık duyduğu "farklı" bir isim. Futbolu bir sanat olarak gören, son yıllarda kendini en fazla geliştiren, Sakaryaspor'dan çıkıp bugün gerçek bir dünya markası olan kişiye hakkımızı helal etme vakti gelmiştir. Tuncay'a artık "Gitme!" diyemeyiz. Sadece mukavele tarihi yaklaşınca değil, gazozuna oynanan maçlarda bile "Oscarlık" performans sergileyen birine hak ettiği özgürlük verilmelidir. Kalmasını savunanlar, kendilerine bu teklifler gelseydi kalmak isterler miydi? Öncelikle bu soruya cevap vermeliler. Şu sorunun cevabının iyi düşünmeliyiz: Tuncay, Türkiye'nin Beckham'ı olur mu? Avrupa'da büyük başarılara imza atacağına, önümüzdeki yıllarda dünyanın en büyük yıldızlarından biri olacağına inanıyoruz. Ona bu şansı güle oynaya vermeliyiz. Ayrılmasının vereceği yirmi beş milyonluk hüznü düşünenlerin, yetmiş milyonluk gururu da düşünmesi gerekiyorsa avazım çıktığı kadar bağırıyorum: Haydi Tuncay! Ağlat bizi! Gönlüm hiç demek istemese de "Çık ve git!"
Ayrıntılar için lütfen tıklayın.
