Turgay Demir

Deschamps döneminde yıldızlarıyla parlayan Fransa Milli Takımı, 14 yılın ardından Zinedine Zidane'la farklı bir kimliğe bürüneceğini daha ilk maçında gösterdi. Tüm oyuncular birbirlerine daha yakın oynuyor. Kanat oyuncuları sadece çizgide beklemiyor. Orta saha ile hücum arasındaki mesafe azalıyor. En önemlisi, Mbappé veya Dembélé'nin bir şeyler yaratmasını beklemek yerine, takımın kendisi pozisyon üretmeye çalışıyor. Böyle bir rakip karşısında ilk yarım saatte kesinlikle başa baş oynadık. İlk yarının son bölümünde ise Fransa aldı sazı eline ve üzerimizde büyük bir baskı kurdu. Cherki, Koné, Rabiot, Olise, Dembélé ve Mbappé... Her biri kendi yeteneklerini Zidane'ın oyun kurgusu içinde sergilemeye çalışırken takım oyununa da katkı verdi.

İkinci yarının başlarında oyuna yine iyi başladık. İsmail Yüksek'in altı pastan yaptığı kafa vuruşunda top ağlara gitmiş olsa, maçın başka bir hikâyesi olabilirdi. Olmadı. O pozisyonun ardından savunmamızdaki riskli paslaşmaların sonrasında Mbappé golü attı... Arda Güler'in üstün gayretiyle ön tarafta tutunmaya çalışıyorduk. Barış Alper, Oğuz Aydın ve Can Uzun biraz daha etkili olabilseler, amacımıza ulaşabilirdik. Karşımızda dünya şampiyonu bir takım vardı. Böyle bir rakipten puan almak için en azından bir gol atmak gerekir. O golü bulamadık. Bulsak, belki de bu zor maçtan puanla ayrılabilirdik. Ama şunu da söyleyelim: Bu takım, dünyanın en güçlü ekiplerinden birine karşı son düdüğe kadar mücadele etti. Eksiklerimize, rakibin kalitesine rağmen vazgeçmedi. Ve Kocaeli'de tribünleri tıklım tıklım dolduran taraftarımız... Muhteşemdiniz! Her birinizin yüreğine sağlık.