- 06 Kasım 2013 | Çarşamba
Kolonya verin
Bence artık her şey çok zor. Çünkü; Galatasaray'ın 7 numarası olmak, Kopenhag'ı yenmekten daha kolay... Hem de; Galatasaray'ın kalecisi olmanın, Şampiyonlar Ligi'nde gruptan çıkmaktan daha kolay olduğu kadar.
Bu maçlık bir iki gol kurtaran Eray (hatta Muslera) ve bir iki pas veren Aydın'ı bu kadar eleştirmişken Semih'i de unutmayalım.
Semih'i hiçbir zaman ne Şampiyonlar Ligi'ne, ne Milli Takım'a, ne de Galatasaray'a hazır bulmadım.
Burak'ın ofsayda düşmemesi ve hatta ofsayt değilken bulduğu fırsatı gole çevirmesi Real'i Madrid'de, Juve'yi İstanbul'da yenmek kadar zor. Mancini'nin bu takımı, bu mantıkla bu gruptan çıkarması; en az Fenerbahçe'yi Kadıköy'de yenmesi kadar zor.
Bir ezberi bozmak adına; Sneijder'in Mancini'li performansını konuşanlara, Selçuk'un Terimli performansını hatırlatmak gerekiyor sıklıkla. Sneijder'i tek idmanla sahaya sürülecek kadar vazgeçilmez bir yük canlısı gibi davranılınca, iki kritik maç öncesi iflas etmesi, Mancini için son derece acı bir tecrübe oldu doğrusu.
Terim mi olmak gerekiyor!
Hadi Melo kendine oynuyor ve onun sahip olduğu türden bir karakteri kendi haline bırakmak özellikle Avrupa Arenası'nda çok bir şey kaybettirmiyor; peki ya Selçuk... Selçuk'tan verim almak ya da, Kopenhag'ta maç kazanmak için illa Terim mi olmak gerekiyor? Saha dışı faktörleri geçtim, en azından Selçuk ile Melo'nun orta alandaki rollerini değiştirerek verilecek küçük bir ayar bile bu maçı Galatasaray lehine çevirebilirdi. Ama Mancini Selçuk'u bu maç için kazanmak gerekçesiyle biz Amrabat beklerken Ceyhun'u oyuna soktu. İtiraf edeyim ki; kulağını tersten gösteren İtalyan'ın bu hamlesine sevinecek bir şey bulabilmek adına çok uğraştım. Ama; Mancini, hemen sonrasında Semih-
Umut değişikliğiyle yenikken stoper değiştiren ilk teknik direktör olarak tarihe geçince fazla cömert davrandığıma kanaat getirdim. Keza; Selçuk'u ileri sürmek adına oyuna alınan Ceyhun artık stoperdi.
Dün gece bi'ara "birisi Mancini'ye kolonya falan götürsün, adam bi' şey yaşıyor" diye tivit atarken buldum kendimi... Pes!
Bu maçlık bir iki gol kurtaran Eray (hatta Muslera) ve bir iki pas veren Aydın'ı bu kadar eleştirmişken Semih'i de unutmayalım.
Semih'i hiçbir zaman ne Şampiyonlar Ligi'ne, ne Milli Takım'a, ne de Galatasaray'a hazır bulmadım.
Burak'ın ofsayda düşmemesi ve hatta ofsayt değilken bulduğu fırsatı gole çevirmesi Real'i Madrid'de, Juve'yi İstanbul'da yenmek kadar zor. Mancini'nin bu takımı, bu mantıkla bu gruptan çıkarması; en az Fenerbahçe'yi Kadıköy'de yenmesi kadar zor.
Bir ezberi bozmak adına; Sneijder'in Mancini'li performansını konuşanlara, Selçuk'un Terimli performansını hatırlatmak gerekiyor sıklıkla. Sneijder'i tek idmanla sahaya sürülecek kadar vazgeçilmez bir yük canlısı gibi davranılınca, iki kritik maç öncesi iflas etmesi, Mancini için son derece acı bir tecrübe oldu doğrusu.
Terim mi olmak gerekiyor!
Hadi Melo kendine oynuyor ve onun sahip olduğu türden bir karakteri kendi haline bırakmak özellikle Avrupa Arenası'nda çok bir şey kaybettirmiyor; peki ya Selçuk... Selçuk'tan verim almak ya da, Kopenhag'ta maç kazanmak için illa Terim mi olmak gerekiyor? Saha dışı faktörleri geçtim, en azından Selçuk ile Melo'nun orta alandaki rollerini değiştirerek verilecek küçük bir ayar bile bu maçı Galatasaray lehine çevirebilirdi. Ama Mancini Selçuk'u bu maç için kazanmak gerekçesiyle biz Amrabat beklerken Ceyhun'u oyuna soktu. İtiraf edeyim ki; kulağını tersten gösteren İtalyan'ın bu hamlesine sevinecek bir şey bulabilmek adına çok uğraştım. Ama; Mancini, hemen sonrasında Semih-
Umut değişikliğiyle yenikken stoper değiştiren ilk teknik direktör olarak tarihe geçince fazla cömert davrandığıma kanaat getirdim. Keza; Selçuk'u ileri sürmek adına oyuna alınan Ceyhun artık stoperdi.
Dün gece bi'ara "birisi Mancini'ye kolonya falan götürsün, adam bi' şey yaşıyor" diye tivit atarken buldum kendimi... Pes!