Gürcan Bilgiç

Hikayesi çok farklı bir final izledik. Çok değil iki sezon önce Fenerbahçe'nin U19 oyuncularını "topu taça atacağız" deyip, atağa geçerek yenip, Urfa'da, orta saha yuvarlağında kutlama yapan Galatasaray'dı. Kadroda çok değişiklik yok, Okan Buruk da kulübedeydi. Rötarlı bir rövanşta, "eğer" merakını giderdi Fenerbahçe takımı. Hava ve stat şartları bir tarafa, daha idmanda ter attığı transferleri ile dikildiler hesabı görmeye.

Okan Hoca'nın lige ambargo koyan ön taraf baskısını, kırdılar; geçtiler. Duran toplar dışında kendi ceza alanlarında topa değdirmediler. Okan Buruk ve ekibi hiç bu kadar "çaresiz" kalmamıştı. Kimin daha iyi hazırlandığı, istediği, farkını ve kalitesini koyduğunu gördük. Fenerbahçe sadece kupayı kazanmadı, bu galibiyet ile ligin "patronu" da oldu. Guendouzi'nin takımı başkalaştırmasını bekliyorduk. Ama ilk maçında, sert rakibe karşı bu performansın sahibi olması, sonraki maçları takımı adına nasıl "kolaylaştıracağını" da gösterdi.

Tedesco'nun rakibin "bireysel" yeteneklerini özel çalışması ile sildiğini de ekleyelim. Sane dripling yapamadı, İcardi kalabalıkta kayboldu, Barış Alper'e "susturucu" taktılar. Goller, "anlarda" geldi ama gol olması gereken bir çok atak girişiminde beceriksizlik, heyecan veya acelecilik vardı. Halil Umut Meler'in takdir haklarını, baskı kurulduğu anda çaldığı düdükler ile kurtarıcı rolüne büründüğünü, temas aldığı anda kendini yere atanların emrine girdiğini söyleyelim.