Turgay Demir

Milli Takım'a Abdullah Avcı felsefesi yerleşiyor, işin özeti bu. Birbirinden farklı beş değişik rakiple oynarken Avcı aynı felsefeyi farklı onbirlerle uygulamaya çalıştı. İsimler değişmesine rağmen sahadaki mücadele azmi, oyun disiplini ve taktiğe bağlılık hiç değişmedi. Oyunu savunmadan kurmaya çalışan, sürekli topun arkasında olmaya gayret eden mücadeleci, dinamik bir Milli Takım olma yolunda hızla ilerliyorlar. Slovakya maçıyla başlamıştı Abdullah hoca, yaklaşık üç aydır bu çocuklarla beraber ama sahadaki manzaraya bakarsak bu çocukların 40 yıldır birlikte oynadıklarını düşünmemiz dahi mümkün. O derece yani.

Yıldızlar da değişti
EURO 2012'nin ev sahiplerinden Ukrayna'ya top göstermedik desem yeridir. Gollerimiz asla tesadüf değildi, çalışılmış organizasyon sonucu fileleri havalandırdık. Tamam Ukrayna sahaya ideal onbiriyle çıkmadı; Avusturya maçında iki gol atan Gusev (Son 25'te girdi) başta ideal kadronun müdavimleri dün ilk onbirde yer almadılar. Olsa da çok şey fark etmezdi. Çünkü Milli Takım, rakip kim olursa olsun oyununu kabul ettiriyor. Bkz: Portekiz zaferi. Takımın genel havasıyla birlikte bazı yıldızlar da değişti. Daha doğrusu bir başka parlamaya başladılar. Arda ilk kez milli olmuş gibi heyecan ve hırsla saldırıyor. Hamit ve Emre ona keza. Hiddink'in unuttuğu Mehmet Topal her maça ayrı bir damga vuruyor. Nuri ondan aşağı kalmıyor. Güçlenen Pektemek destan yazıyor, bir gol, bir asist ve maç boyu mücadele. NOKTA: Bu Milli Takım'ı rakipleri değil ama bazı gurbetçiler durdurabiliyor!