Şirin Berber

Küçük şehrin küçük taraftarı değil Trabzonsporlular. Büyük şehirlerde kasabası, mahalle veya köyü olan bir taraftar bordo -mavililer. Öyle başka taraftarla karşılaştırmaya gelmez. Başkaları için renk aşkıdır, Trabzonlu için memleket meselesidir. Oynamaya hiç uygun olmasa da taşı toprağı, sever futbolu Trabzon insanı. Bursa, İstanbul ve Ankara'dan bilirim; miniğinden büyüğüne kadar tüm takımların yarısı Trabzon bebeleriyle doludur. Oynayan kadroların fazlası Karadeniz çocuğudur. Yatkındır futbola ailenin yapısı. Doğan çocuklara hep futbolcu isimleri verilir. Efsanenin varlığındandır Ali Kemal, Şenol, Necati, Turgay, Cemil'lerin çokluğu... Ne güzel bir tariftir "Bize her yer Trabzon".

Herkes futboldan anlıyor!
Topun peşine koşmayan Trabzonlu var mıdır bu alemde? Hiç rastladınız mı "Futboldan anlamam" diyen Trabzonlu'ya? Sanırım meselenin tıkandığı nokta burası işte! Her birinin cebinde bir çözüm reçetesi var. Yörenin insanına özgü bir durum. Tribünün full çektiği günler çok olmuştur da, gol anları ve 61. dakika dışındaki anlarda ses hep kısık kalmıştır. Bir şarkısı, bir marşı yok mudur bu takımın? Niye her taraftar taktik, sistem üzerine konuşur. Ülkenin en iyi teknik direktörü kulübede otururken farklı bir şey söylemenin faydası var mıdır? İstanbul'un üç büyükleriyle oluşan puan farkı ortadayken, olumsuz bakmanın mantığı nedir? Bu yapı değil midir hiç olmadığı kadar farkı atan. O halde nedir taraftarın aradığı? Özellikle de Trabzon'u tarif eden kalemler... Bir yanlış kelime söyleyeni yok. O kadar yakına gelmişken şampiyonluk hâlâ temkinli davranan medya... Diyeceğim o ki herkes tam görev yapmalı. Şarkılar aynı telden çalmalı.