Haşim Şahin

Fenerbahçe, bu sezon hedeflerine ulaşmak bir yana, büyük bir düş kırıklığı yarattı. Dolayısıyla yaz mevsiminin müjdecisi böylesi bir hafta sonunda bile tribünler adeta benim başımdaki keli andırdı. Tabii, tavrın böylesinde 'taraftarlık' anlayışını mı, yoksa 'sevmek' kavramını mı sorgulamak lazım, orası tartışılır. Ama tartışılmayacak olanların en başına, kulübün Aziz Yıldırım'la her gün biraz daha 'Avrupalı' olmaya yaklaştığı gerçeğini koymamız gerekiyor. Şükrü Saracoğlu'nda öyle tadilatlar yaptırmış ki, Schalke Arena'da sanıyorsunuz kendinizi. Ama tesisleşmedeki bu Avrupai adımlarla sahadaki futbol arasında ne yazık ki dün akşam da çelişki vardı. Tıpkı Deivid ile kendisinden beklenenler gibi. Hayır, kimi arkadaşlar zaman zaman, "Takım Alex'le yavaşlıyor, oysa Deivid'le daha hızlı oynuyor" diyor da, o nedenle Deivid'in performansının altını çizdim. Şüphesiz her görüşe saygım var. Ama kendi payıma iki Brezilyalıyı kıyasladığımda, Deivid çeyrek altın ediyorsa, '10 numara' herhalde beşibirlik değerine sahiptir...

Alex resitali
Nitekim 57'de oyuna girdi ve 4 dakika sonra Denizlispor'un orta sahasını oyundan düşürerek öyle harika bir pas attı ki Güiza'ya, gol olmasa yazık derdim. Ne yalan söyleyeyim, sarı-lacivertliler Alex'le daha bilinçli, üretken ve daha keyif veren bir görüntü sergiliyor. Yine de bu sezon kendilerine ve kulübün kaydettiği gelişmeye yakışmayacak şekilde büyük bir düş kırıklığı yaratıklarını söylemeliyim. Bunun nedeni her fırsatta yinelediğim gibi Aragones'in oyuncu tercihleri, her maçta aynı sistemdeki ısrarı ve kadronun büyük bölümünün sakatlığına yol açan antreman yönetimidir.