- 30 Nisan 2013 | Salı
Eşkıya töreni!
Çıkıp geldiler, ellerinde çelik coplarla.
Yüzleri kar ayazı, gözlerini kan bürümüş.
Ruhlarında sevginin zerresiyok.
Zorbanın yüreği de yok.
Aldıkları paranın ve emrin miktarından bile fazla vurdular.
Beşiktaş için kendilerini feda edenlere, kan çıkana kadar vurdular.
"Vurun ulan vurun" dedi,Beşiktaşlı bir taraftar.
"Biz kolay ölmeyiz."
Eşkıyalığın ekmeği çok, onuru yok.
Sonra geri çekildiler, sahibi oldukları adamların emrindeki yeni görevlere.
Bu eşkıya töreni bir karşı güce dönüşmeyecek sanılıyor.
Beşiktaş'ı sevmenin bile dışına taşan bir sevgi birliğinin karşısında, çelik coplu kabadayılar ve arkasındaki güçler mi duracak?
Günahları başından savıp, ucuz kurnazlığa soyunmakla, çelik copları giyinmek arasında bağ var.
Onlar nasıl girdi oraya?
Yasa dışı güçleriyle onları büyüten küçük adamlar kim?
Beşiktaş Yönetimi hala nasıl görevde durabiliyor?
Futbol sahalarımız bu kadar tehlikeliyse, insanların hayatını korumakla yükümlü olan devlet gerçeği nerede?
Onlar kimin adamıysa...
Öyle adamların önünde duranlar da öne çıksın!
Böyle adamları beslemekle tribünlerin üzerine salmak arasındaki suç bağlantısı, eşkıyalığın kravatını boynuna dolamakla eşdeğerdir.
Böyle adamları beslemek gurursa... Öyle yöneticileri kafeslemek de adaletin gururu olmalıydı.
Demokrasiyle orman kanunu arasındaki fark hala anlaşılamıyorsa...
Hızlandırılmış eşkıya kurslarının sonu gelmiyorsa...
Onlar kazanıyor demektir.
Gördük ki…
Eşkıyalığın bir töreni var artık.
Para ve güç insanlığın onurunu yeniyorsa...
Eşkıya tribünlerde de hükümdar olmuştur.
Ülkemizde de.
Ve yine gördük ki…
Çelik coplarla insanları öldüresiye dövmek, sporda şiddet için çıkarılan yasadan muaf tutuldu.
İnsanlık bile bu eşkıyalığın önünde eğildi.
Bizim eşkıyalarımız vardı.
Onlar bile bu kadar çirkin, ölü ve kirli değildi.
Biber gazına gelince...
Gaziantep'de kim bilir kaç Galatasaraylı çocuk
ölümün kıyısından döndü.
Bir ülkede dönemin İçişleri Bakanı, biber gazının sağlıklı olduğunu savunup alkış topluyorsa.
Üstlerine biber gazı sıkılan minicik çocukları yarı ölmüş biçimde toplamanın da sakıncası yok demektir.
Yani demektir ki…
Tribünler çocuklarınız için mezarlıktır artık.
Bir daha çocuğunuzla maça giderken kefeninizi yanınızda götürün!
Ne olur ne olmaz!
Yüzleri kar ayazı, gözlerini kan bürümüş.
Ruhlarında sevginin zerresiyok.
Zorbanın yüreği de yok.
Aldıkları paranın ve emrin miktarından bile fazla vurdular.
Beşiktaş için kendilerini feda edenlere, kan çıkana kadar vurdular.
"Vurun ulan vurun" dedi,Beşiktaşlı bir taraftar.
"Biz kolay ölmeyiz."
Eşkıyalığın ekmeği çok, onuru yok.
Sonra geri çekildiler, sahibi oldukları adamların emrindeki yeni görevlere.
Bu eşkıya töreni bir karşı güce dönüşmeyecek sanılıyor.
Beşiktaş'ı sevmenin bile dışına taşan bir sevgi birliğinin karşısında, çelik coplu kabadayılar ve arkasındaki güçler mi duracak?
Günahları başından savıp, ucuz kurnazlığa soyunmakla, çelik copları giyinmek arasında bağ var.
Onlar nasıl girdi oraya?
Yasa dışı güçleriyle onları büyüten küçük adamlar kim?
Beşiktaş Yönetimi hala nasıl görevde durabiliyor?
Futbol sahalarımız bu kadar tehlikeliyse, insanların hayatını korumakla yükümlü olan devlet gerçeği nerede?
Onlar kimin adamıysa...
Öyle adamların önünde duranlar da öne çıksın!
Böyle adamları beslemekle tribünlerin üzerine salmak arasındaki suç bağlantısı, eşkıyalığın kravatını boynuna dolamakla eşdeğerdir.
Böyle adamları beslemek gurursa... Öyle yöneticileri kafeslemek de adaletin gururu olmalıydı.
Demokrasiyle orman kanunu arasındaki fark hala anlaşılamıyorsa...
Hızlandırılmış eşkıya kurslarının sonu gelmiyorsa...
Onlar kazanıyor demektir.
Gördük ki…
Eşkıyalığın bir töreni var artık.
Para ve güç insanlığın onurunu yeniyorsa...
Eşkıya tribünlerde de hükümdar olmuştur.
Ülkemizde de.
Ve yine gördük ki…
Çelik coplarla insanları öldüresiye dövmek, sporda şiddet için çıkarılan yasadan muaf tutuldu.
İnsanlık bile bu eşkıyalığın önünde eğildi.
Bizim eşkıyalarımız vardı.
Onlar bile bu kadar çirkin, ölü ve kirli değildi.
Biber gazına gelince...
Gaziantep'de kim bilir kaç Galatasaraylı çocuk
ölümün kıyısından döndü.
Bir ülkede dönemin İçişleri Bakanı, biber gazının sağlıklı olduğunu savunup alkış topluyorsa.
Üstlerine biber gazı sıkılan minicik çocukları yarı ölmüş biçimde toplamanın da sakıncası yok demektir.
Yani demektir ki…
Tribünler çocuklarınız için mezarlıktır artık.
Bir daha çocuğunuzla maça giderken kefeninizi yanınızda götürün!
Ne olur ne olmaz!