Gürcan Bilgiç

Fenerbahçe mecburiyetten, Nottingham 3-0'ın rehavetinde, bir hafta öncesinin farklı kadroları ve planları ile sahadaydı. Tek orijinal stoperinin hala Dereağzı kokan Yiğit Efe olması, Tedesco'yu üç savunmaya, Guendouzi – Mert Müldür üçlemesine götürdü. Nene'yi sağ bek, Oğuz'u merkez orta saha yapıp, Kante ve İsmail ile de göbeği kapattı. Kerem, Cherif'in yanında – arkasında ikinci forvetti. Diziliş ilk defa beraberdi, ilk defa bu sistemi oynuyordu. Alıştılar, birbirlerine güvendiler ve rakiplerini bireysel performanslara mecbur bıraktılar. Hutchisson. Yiğit Efe'yi epeyi salladı, Nene yardımıyla kendini toparladı. İsmail her yangının peşine düştü ve Kante geldiğinden beri ilk kez takımın gerçek parçası gibi gözüktü.

Kerem'in golü çok değerli. Sakatlığı olmasa Talisca oynayacaktı ve Cherif'in Kerem'e attığı pası, O; kaleye şutlayacaktı. Ya da Oğuz'un pasında Kerem'in kötü şutu Talisca ya da Asensio'ya gelse, devre 2-0 ile başlayabilecekti. Hepimiz mücadele eden, vazgeçmeyen Fenerbahçe istiyorduk. Kerem'in penaltısı iki farkı getirince Tedesco'nun "mucizeyi arayacağız" cümlesi geldi aklımıza. "Aman fark yemeyelim" maçından, "Hadi çocuklar yaparsınız" kısmına geçildi. Yine de şans anı Nottingham golünü getirdi. Çok sevindi İngilizler. Kadıköy'de boşa geçmiş 90 dakikanın, aslında ne şekle gelebileceğini gösterdiler takım olarak. Her Fenerbahçeli oyundan da, takımından gurur duydu. Turu kaybettiler ama maçı ve ruhlarını kazandılar.