Gürcan Bilgiç

Fenerbahçe'nin son dört maçı, takımın yeni bir dönüm noktasını tamamlayıp, bir başlangıç için merdiven başına geçmesi gibi... İnter karşılaşmasıyla birlikte yeni bir düzen kazandılar. Bu hırsı ve agresifliği Bursa'da da, Ankaragücü maçlarında da ortaya koydular. CSKA finali gösterdi ki istikrara kavuşmuş bir performans çizgisi yakalandı. Geçen seneden beri Fenerbahçe'nin boğuştuğu sorunlar aynıydı. Oyunu geniş alanda oynamaları en önemlisiydi. Topu daha çok kendi sahalarında tutmalarından kaynaklanan tempo problemini, rakip ceza alanında çoğalamama sıkıntısı takip ediyordu. Futbolcuların kalitesi istenen skorları getirse de, futbolun kalitesi Fenerbahçe'yi seyredilmeye değer takımlar statüsünden çıkarır hale gelmişti. Biz bu noktada problemi Zico'da gördük. Çünkü Fenerbahçe'nin kaliteli çalıştığına inanmıyoruz. Eğer teknik adam aynı analizlere sahip olsaydı, bir yıl boyunca süren çalışma etabında takımını istediği gibi oynatmayı başarır, en azından oynatmaya çalışırdı. Bu nedenle 100. yıl şampiyonluğundan sonra akılda tek kalan Tuncay Şanlı'nın performansı oldu. Sezon başlangıcında da "kaderci" görüntü devam etti. Ta ki, Zico orta sahanın dizilişini değiştirene kadar. Tek ön liberonun (Deniz Barış) önüne, Vederson, Aurelio, Deivid üçlüsünü koydu. Alex ve Kezman ikiliyi tamamladı. Bu şablonda kanatların iki beke teslim edilmesi, ofansif zenginlikler açısından sıkıntı getirdi. Ama Fenerbahçe'nin defansif problemleri bitti. Hâlâ gol yollarında sıkıntılar sürüyor. Fenerbahçe ceza alanına 3 veya 4 oyuncuyla sıkça giremiyor. Ama geçmişten gelen mücadelesizlik kalmadı. Topu istiyorlar, kötü oynasalar bile koşmaktan sakınmıyorlar. Bu düşünce ve karakter değişimi önemli. Çünkü takım kalitesi bunu zaman içinde aksiyonlar ile süslemeyi becerecek kalitede.