Bir musibet! 'Bir musibet bin nasihatten iyidir' diye bir atasözümüz var. Dün gece Ali Sami Yen'de yaşanan bunun en güzel örneklerinden biri. Maç çıkışı bir ara, kendimi ağlama duvarı gibi hissettim. Çevremde yüze yakın Galatasaraylı, Özhan Canaydın ve Adnan Polat'tan şikayetlerini dile getiriyorlardı. Bunların içinde en çarpıcısı kongre üyesi olduğunu söyleyen orta yaşlı bir beyefendiydi ve "5 yılda 100 yıllık kulübü yedi bitirdi; güzelim sarayı ahşap bir kulübeye çevirdi" dedi. Bir başka kişi "Aziz abi aklıma askerliğimin son günlerini geliyor" deyince bunun ne demek olduğunu sordum. Cevap olarak "Askerliğimizin son günlerinde takvime çentik atardık, gel teskere gel diye dövünürdük. Şimdi ise 'Gel Mart 28 gel' diye dövünüyoruz" dedi. Daha önce biliyorsunuz ben, Canaydın'ın kulüpteki her şeyi bitirdiğini, sadece bir futbol takımının kaldığını söylemiştim. Ama gördük ki futbol takımı da bitmiş. Canaydın'daki zamanlamaya bakın. Pazartesi gecesi Gerets'in mukavelesini 1 yıl uzatıyor, salı gecesi koca Galatasaray lig sonuncusu Erciyes'e kupada eleniyor.
Amatör takım gibiler Hani elenmenin de bir adabı, bir üslubu vardır. Toplarınız direklerden döner, hakem penaltılarınızı vermez, talihinize boyun eğip evinizin yolunu tutarsınız. Ama Galatasaray Spor Kulübü mali kurulu raporuna göre değeri 75 milyon dolar olan bu takım, sahada kaldığı 120 dakika boyunca 30 paralık bir amatör takımdan da kötüydü. Bu Galatasaray'ın düzelmesi, toparlanması çok zor. Balık çünkü her yerinden kokuyor, sadece baştan değil. Başkanından futbol şube sorumlusuna, kendine teknik direktör diyen ve yılda 1 milyon 100 bin euro para alan Gerets'ten futbolcularına kadar tel tel dökülen bir Galatasaray var karşımızda. Dün geceki maçın teknik analizine filan girmek boş. Gerets'in hatalarından, Ferhat ve Hasan Kabze dışındaki tüm oyuncuların uyurgezer hallerinden dem vurmak nafile. Dedim ya dostlar, her şey bittiği gibi sonunda bu takım da bitmiş. Bundan sonra ne mi olur? O beyefendinin dediği gibi kör topal gidilir, Mart 28'ine değin.
Servisi
