Haydi başkan! Böyle bir umutsuzluğa yılgınlığa hiç tanık olmadım. Daha sezonun, sezon başında kaybedildiği dönemlerde bile. Hiç kimse, hiçbir şey, hiçbir ittifak, hiçbir düzen Fenerbahçe'nin ve Fenerbahçelinin o teslim olmaz coşkusunu, pırıltısını, umutlarını çalamadı. Her şeyini yağmaladıklarında bile bu meydan okumayı yok etmeyi hiç beceremediler. Şairin dediği gibi, umut bir serçe kuşuydu, dal yorulurdu ama o yorulmazdı. İçerden ve dışardan bütün melanetlere rağmen, Fenerbahçeli ne kavgasından yoruldu bugüne kadar ne de sevdasından.
8 yıllık çetin savaş Özellikle son 8 yıl çok daha çetin geçti saldırılar konusunda. Çünkü önce 'dokunulmaz' rant grupları tasfiye edildi. Sonra kronikleşmiş rahatsızlıklarla tek tek yüzleşilmeye başlandı. Bu arada da Türk futbolunu teslim alan sarı-lacivert düşmanı 'icazetli' zihniyete karşı da savaş verildi. Hasta bünye yavaş yavaş ayağa kalkıp, kendi gücünün farkına varmaya, sonrasında da bunu olanca haşmetiyle hissettirmeye başladı. Bütün bunlar da seçilir seçilmez tartışılmaya başlanan Aziz Yıldırım liderliğinde gerçekleşti. Ancak şampiyonluğun son maçta kaçırıldığı geçen sezon ve sonrasında yaşananlar, insanları karamsarlığa itmeye başladı. Bu belirsizlikler, fırsat kollayanlar için mükemmel bir ortam yarattı. Oysa hiç kimseyle utanç ittifakı yapmamıştı Fenerbahçe. Başını öne eğmesini gerektirecek, dik duruşundan ödün verdirecek hiçbir oyunun içinde olmamıştı. Karşı çıktığı ve kendisine savaş açan sisteme ayak uydurarak, ona teslim olarak, onların kuralına göre oynayarak, onlara benzeyerek kazanacağı başarının ne anlamı vardı? Bu onurlu duruşa rağmen, bozgun rüzgarlarının yavaş yavaş teslim aldığı camianın, üzerindeki ölü toprağını bir an önce atması gerekiyor. Çünkü bu durum sadece elbirliği ile yaratılan zenginliği yağmalamak üzere pusuda bekleyenlerin hayalini süsleyen bir ortam. Başkan Aziz Yıldırım çıkıp bütün ahlaksızlığı isim isim deşifre ederek, düzene ve düzenin kalemşörlerine hiçbir zaman teslim olmayacağını haykırarak, tıpkı daha önce yaptığı gibi, uyuyan devi silkelemeli, uyandırmalı. "Ya direniş, ya yılgınlık" demeli. Hâlâ geç değil.
