Bir hayalin gerçek olması kadar hayal kırıcı ne olabilir?.. Tee akşamdan istihareye yattım. Üç kulhuvallah bir elham, ilaveten Ayetel Kürsi okuyup yalvarıp yakardım tanrıya; "Yarın rezil ve de kepaze olmayalım. Takım çıksın, coşsun, atsın, yemesin, galip olalım, şampiyon olalım, mutlu mesut müreffeh olalım. Eeey yüce Rabbim, Allahım kırma garip kulunu"
BİLSEM HATİM İNDİRİRDİM Peki; Hakem ayarlar gibi ilahi güç ayarlamak olur mu? Valla ben yaptım oldu!.. Hem siz önce kendinize bakın Az mı açtınız ellerinizi gökyüzüne? Az mı duaya, niyaza durdunuz kendi takımınız, meşrebiniz için ey ahali?.. Mevzuya döneyim; işin dinsel şartı şurtunu dediğim gibi böyle yerine getirdikten sonra, geriye 'töresel' kısmı kaldı...
HAYDİ GÖZÜN AYDIN!.. F.Bahçe töresine göre; "Bir baba hindi", "Ya ya ya şa şa şa" dönemlerinden kalma naif sloganlarla nostaljik bir tur atıp, maçın başlamasına doğru trendy cümleleri bir ağızdan okuma faslı var. Tribünlerin "Bi menşe" yani menşei belirsiz, yani yani güftekârı da bestekârı da müphem şarkılarından ne var repertuarda, öğrenip birlikte okuyacağız az sonra... Ama ama o neee?.. Vıııy ki vııy! Fena bir şey icat edilmiş meğer bugün. "Küfür istiyordun- haydi gözün aydın rtük- rtük- rtük- Özhan Canaydın" diyerekten çalkalandı stat ve ben kendi payıma fena oldum...
BENİM SOL BURUN DELİĞİM Bir maçın hatta sezonun kaderini temiz kalple ettiğim dualara, giydiğim sarı lacivert formanın yakasını içeri kıvırmaya, tribüne girer girmez burnumun sol delik altını kapamaya, böyle böyle uğur yaptığımdan kupayı sayemde alacaklarına inancım nasıl da tam anlatamam. Bunca hizmetime karşılık yine de salak salak dolaşıp, atamazlar hele de gol yerlerse ben daha ne yapayım kardeşim?..
İNANÇSIZ ADAM!.. Haa bir de; sırrını dostlarına bile açmayacaksın. Bu yazdıklarımı en yakın arkadaşıma söyledim koridorda, pişmiş kelle gibi sırıtıp; "Taraftar alıklığı dedikleri bu işte. Adamlar oynamazsa sen değil burnun sol deliğini nın nırı nınnımının nınısını kapasan boş!.." dedi. İnançsız adam ne olacak?..
EMANUEL DEĞİL MANUEL Son uğur numaram da başlama vuruşunu yaparken Nobre ve Alex'i 8-9 kare üst üste fotoğraflamaktı. Ne işe yarayacağını çok bilmiyordum ama içimden gelen tatlı bir his "Bas deklanşöre, bas deklanşöre" diyordu sanki. Bastım ben de. Ama ayarı manuelde unutmuşum, otomatik netler zannedip titrek çekmişim resimleri. Bir tanesi kurtulmuş onu da sayfaya koydu Serdar zaten...
BİTİŞ(İMİN) DÜDÜĞÜ Sonra 90 dakika nasıl geçti anlatması zor. Gol de geldi, galibiyete bağlı olaraktan şampiyonluk da geldi hasılı... Lakin bir de baktım bitiş düdüğüyle beraber bir şeyler koptu, aktı, sızdı içime doğru. Hayal gerçek olunca kafama güm diye düşsel bir saksı düştü. Bu kez de şöyle bağırıyordu içimin sanal gevezesi; "Bir hayalin gerçek olması kadar hayal kırıcı ne olabilir aptaaaal!.." Taraftar ahmaklığı bu olsa gerek diyen arkadaşımın niye en yakın arkadaşım olduğunu bir kez daha anladım!..
