Fenerbahçe'nin Belek kampını izleyen dikkatli gözler, çok şeyin değiştiğini hemen fark ediyor. Takımda tam bir aile havası hakim. Herkes başarı istiyor. Bu takım 2. yarıda şov yapar.
Kamp dönemleri futbolcular için de, teknik adamlar için de zordur. Futbolcu bir otele kapanmayı veya tüm gün boyunca ağır idmanlara çıkıp, yine dört duvar arasına dönmeyi sevmez. Hocalar ise bu dönemde maksimum konsantrasyonu sağlamaya çalışırlar. Ancak ilk kez böyle bir periyodun "keyif" içinde geçtiğine tanık olduk. Fenerbahçe'nin çıkışındaki en önemli özelliği de keşfedildi. Eskiden F.Bahçe'de başarıyla birlikte arkadaşlık gelişirdi. Şimdi anlaşıldı ki; arkadaşlıkla birlikte başarı yakalanmış. Bunun çeşitli nedenleri olabilir. En önemli ikisini yansıtmaya çalışalım.
DAUM'UN DAHİLİĞİ Birçok kez Christoph Daum'u eleştirdik. Futbolcuya yaklaşımındaki katılık, maç sonrasındaki eleştirilerinde dozu ağır kaçırması ve oyuncularına "kalitesiz" dediği için. Ama onları dinledikçe, aslında Alman hocanın tarzı meydana çıktı. Oyuncusunu yüksek motivasyona ulaştırmak istiyordu. Bunun yolu da bazen onu sinirlendirmekten, küçük düşürmekten geçiyor. Daum "Beni sevmesi değil, iyi oynaması önemli" gibi bir tarzla ters motivasyona yöneldi. Tribünlerin sevgi selinde sarhoş olanları bir "soğuk duş" ile kendine getirmeye çalıştı. Onaylamasak da bu bir tarzdır. Bu dönem Alman hoca için takım düzeni veya organizasyondan çok kaliteyi arttırmaya yönelik antrenman programlarıyla geçti. Fizik güç olarak takımının bir sorunu yoktu. Sistemleri oturmuş, kendine güven problemi aşılmıştı. Daum daha kaliteli olmanın peşine düştü. Pas yüzdesini arttıracak çalışmaların yanı sıra, sahayı daha iyi kullanmanın peşine düştü. Oyuncuları birbirine yakın tutup yardımlaşmalarını, boş alanları iyi değerlendirip sürpriz çıkışları geliştirmeye çalıştı. Daha az top kaybı, daha çok oyun üstünlüğü ve rakibi savunmaya zorlayan hücum anlayışı istedi.
YILDIRIM DEĞİŞTİ F.Bahçe'nin yakaladığı bu hava yönetime de yansıdı. Aslında Daum'un göreve gelmesi ile birlikte Aziz Yıldırım'ın Samandıra ziyaretleri çok azalmıştı. Eskinin "asan, kesen" başkanı futbolcusuna karşı daha mesafeliydi. Bazen sinirlerini tutamasa da, oyuncuyla bire bir tartışmalara girmiyordu. Belek'te ise tüm oyuncuları bir salona topladı. Hepsini çevresine dizdi. Çok sevdiği türküleri onlarla birlikte söyledi. Ayağının dibinde oturan genç takım oyuncusunun başını okşadı. Şefkat ve sevgiyle onlarla bütünleşti. Gerçek bir "baba" gibi davrandı. Hem korkulan, hem saygı duyulan bir aile büyüğü gibi oyuncularını kavradı. Bu yaklaşım oyuncu yönetici ilişkilerini sadece "para" olmaktan çıkarır. Aziz Yıldırım bir motivasyon anında futbolcularına "benim için oynayın" deme hakkını kazanır, ki bu oyuncu da kendini buna zorunlu hisseder.
FARK NEREDE? İkinci yarıdaki Fenerbahçe takımı çok daha keyif veren bir ekip olacak. Bu ekip koşmayı biliyor. Kötü oynadıklarında bile iyi mücadele ediyorlar. Yardımlaşmayı öğrendiler. Dikkatli gözler özellikle beklerin hücum kulvarlarına girdikleri anda yerlerinin hemen doldurulduğunu gördüler. Sürekli aynı on bir ile oynamanın nimetleri toplanıyor. Çünkü futbolcular birbirlerini ezberledi. Bu özellikler, yıldızların performanslarıyla sahadaki oyunu birçok maçta "şova" çevirebilir.
ALEX VE SEKS Alex De Souza kuşkusuz bu düzenin en çok keyif veren isimlerinden. Sahada görünmek istediği birkaç dakikada skoru da değiştiriyor, düşünceleri de. F.Bahçe taraftarları yıldız Brezilyalı'yı tanımlarken ilginç bir slogan yakalamış durumda; "Alex ve seks... İkisi de keyif verir..."
Bunun yolu da bazen onu sinirlendirmekten, küçük düşürmekten geçiyor. Daum "Beni sevmesi değil, iyi oynaması önemli" gibi bir tarzla ters motivasyona yöneldi. Tribünlerin sevgi selinde sarhoş olanları bir "soğuk duş" ile kendine getirmeye çalıştı. Onaylamasak da bu bir tarzdır. Bu dönem Alman hoca için takım düzeni veya organizasyondan çok kaliteyi arttırmaya yönelik antrenman programlarıyla geçti. Fizik güç olarak takımının bir sorunu yoktu. Sistemleri oturmuş, kendine güven problemi aşılmıştı. Daum daha kaliteli olmanın peşine düştü. Pas yüzdesini arttıracak çalışmaların yanı sıra, sahayı daha iyi kullanmanın peşine düştü. Oyuncuları birbirine yakın tutup yardımlaşmalarını, boş alanları iyi değerlendirip sürpriz çıkışları geliştirmeye çalıştı. Daha az top kaybı, daha çok oyun üstünlüğü ve 
rakibi savunmaya zorlayan hücum anlayışı istedi.
kazanır, ki bu oyuncu da kendini buna zorunlu hisseder.
