Taraftar isyanları İki yıldır Şükrü Saracoğlu Stadı'nda küfür edilmiyor. Elbette kendi başına kötü söz söyleyenler var ama tribünlerin koro halinde rakip takımlar aleyhine tezahürat yaptığını duymadık. Saracoğlu'ndaki derbi maçlarında bile bu kural bozulmadı. Bunda, bugünün hedef taraftar kitlesi Genç Fenerbahçeliler'in büyük payı olduğunu söylemek lazım. Özellikle yöneticilerin yönlendirmesi ile bu lider grup tezahüratları arasından küfürlü kelimeleri çıkardı. Edenlere de kalın bir "şşşşşt" çekerek duracakları yeri bildirdi. Ama Fenerbahçeli futbolcuların önemli bir bölümü, özellikle Maraton Alt Tribün'den kendilerine edilen küfürlerden rahatsız. Akıllarının karıştığını söylüyorlar. Şimdi orada biraz duralım.
Bu futbolcular senede 17 maçı rakip sahada oynuyorlar. Bu maçlarda rakip seyirci demediğini bırakmıyor. Ama arkadaşlar kendi tribünlerindeki birkaç dangalağın sinirli tavırlarının performanslarını etkilediğinden şikayetci. Herkesin sahadaki oyuncuların hepsini alkışladığı, onore ettiği tribünler hepimizin hayali. Ama bu arkadaşlar hangi kulübe geldiklerinin biraz farkına varsalar iyi olur. Fenerbahçe futbolcusu demek, baskı altında yaşamayı kabul etmek demektir. Eğer büyük takım oyuncusu kendine bu şartlara göre bir hayat tarzı kuramıyorsa, zaten bu tribünlere gerek kalmaz, en kısa sürede yeni takımı ile sözleşme imzalar. Fenerbahçe seyircisi taktı mı, bir daha kendinizi kolay beğendiremezsiniz. Yılların kahramanı Rüştü, ilk kez Diyarbakır maçında tezahürat aldı. Hakan Tecimer gibi bir yıldız seyirci baskısıyla oynayamadı. Şimdi Deniz Barış'ın başında aynı sorun var. Rüştü nasıl hala ayaktaysa, ötekilerin de bunu öğrenmesi gerek. Büyük takıma gelmekle, büyük futbolcu olunmaz. Büyük futbolcuysanız, büyük takımda kalırsınız.
