Sayemizde şampiyon oldular! Bu da nereden çıktı, demeyin. Evet Yunanistan, Türkiye sayesinde Avrupa Şampiyonu oldu. Bunun Türkiye'ye bağlı iki nedeni var: Birincisi; tarihinin en iyi jenerasyonuna sahip Türkiye'nin final oynayabileceği bu şampiyonaya katılamaması. İkincisi de son yıllarda yıldızı parlayan Türkiye'nin komşuyu kıskandırması ve kışkırtması... Galatasaray'ın UEFA Şampiyonluğu, Milli Takımımız'ın Dünya Üçüncülüğü her Yunanlı da aşağılık kompleksi yaratmıştı. Hak ederek mi şampiyon oldular? Evet... Oynadıkları futbol örnek gösterilecek bir futbol mu? Hayır... Bu futbolla herkesi yenebilirler mi? Evet...
Eğer Rusya maçını 2-0 kaybetseler bugün sadece açılışta ev sahibini yenen takım olarak anılacaklardı. Sonrasında sırasıyla Dünya Şampiyonluğu, Avrupa Şampiyonluğu ve açılıştan sonra kapanışta da organizatörü devirerek mutlu sona ulaştılar. Yunanistan, örnek gösterilecek takım olmasa bile ders alınacak bir takım oldu. Şimdi onlarla kendimizi kıyaslayalım: Dellas dışında, süper futbolcuları yok. Nihat, Emre, Yıldıray, Tuncay, Gökdeniz türünde birinci sınıf oyuncuları da bulunmuyor. Tartıya vurursanız, kalite olarak onlara fark atarız. Ancak Yunanistan gibi siestayı ve eğlenceyi yaşam biçimi seçmiş bir ülkeden böylesine disiplinli, sabırlı ve dayanıklı bir takım çıkmışsa işte orada durmalıyız. Son 3 maçta kendilerine yönelik her akını püskürtüp, rakiplerinin sinir sistemini bozdular. En az şut atan takım olarak atacakları tek golün zamanlamasını bile mükemmel ayarladılar. Biz çok kaliteli oyunculara sahip olmamıza rağmen, hiçbir zaman böyle bir disiplin ve takım oyununu sahaya yansıtamadık. Onlar her dakikayı takım bütünlüğü ile geçerken, biz 2-0'dan Letonya, 1-0'dan İsveç faciaları yaşadık. Bir noktada hep koptuk. Açık söyleyeyim, final maçında Portekiz'i tuttum. Maç bittiğinde başımı ellerimin arasına alıp gerçeği kabullenmek zorunda kaldım. Bizi kıskananlardan, bizi kıskandıranlar dönemine geçtik. Sanırım Ersun Yanal'ın kafası bir hayli karıştı. Durumu yeniden tersine çevirebilmenin iki yolu var. İlki 13 Eylül'de Atina'da onları yenmek. Sonra da 2006'da dünyanın tepesine çıkmak. Onlar bunu yapabiliyorsa, biz daha fazlasını istemeliyiz.
